Battalia Royale
Umakyat sa 20pcs ng monoblock para mashoot to. Fear of heights kamondown!
Magazine: Vogue Italia November 1999
Photographer: Steven Meisel
Model: Missy Rayder
(via acidds)
i didnt want it anyways
https://www.facebook.com/photo.php?v=10150691594815663
Eat-All-You-Can, Our entry for DLS-CSB’s Twenty [24] Quatro Gerilla Film Competition :)
Won best screenplay wipee! <3 Grabe sobrang kabang kaba ko dun sa malapit na iaward ung best screenplay. Kasi feeling ko maiiyak talaga ko pag di ko nakuha. So ginawa ko lang tumingin ako dun sa kaharap ko habang naglalaro ng temple run. :)) Tas nung nitawag ung pangalan ko, sobrang saya ko talaga at kabado na di ko na halos makita ung mga tao nung nagspeech ako sa harap. :))
”Thank you po grabe. Sana po naintindihan niyo talaga yung meaning ng ginawa namin. Sana po hindi lang namin nabusog ung mga mata niyo, sana pati po puso niyo.”
Tas kabado nako ulit na umakyat dala ung award. :)
Pagbukas ko nung paperbag na binigay sobrang badtrip ako kasi notebook lang at calendar ung laman. Tsk. Sabi ng kapatid ko mahal daw ung notebook na yun. Kaya nabadtrip ako lalo kasi sana ni cash nalang. Hahahhahahahaha. Pero ok narin :)
Gusto ko rin shempre manalo nung best picture. Kaya lang iba ung nanalo. Ok narin kasi medyo madumi nga yung samin. Sabog ung credits hahahahhahah 2minutes ung credits namin teh. Kasi naman kulang kami ng footages para umabot man lang sa min. required length ng film.
Sobrang bitter ako di ko nakuha ung mga HTC phones!!! Hahahah pero mas nabitter ako lalo nung sinabi mismo nung President ng HTC dun sa winner na “can you please explain to me your film? because I really didn’t get it.” e king inaaaaaaaaaaa bat mo pinanalo :( hahahahhahah bitter sorry. pero ok narin sakin ung award namin kasi atleast utak namin ung nanalo. hindi dahil sa magandang camera o sa bonggang wardrobe.
Sobrang lapit lang talaga sa puso ko nitong Eat All You Can. Yung iba siguro di maiintindihan, o hindi nila gusto. Pero keber ko naman. Hahhaha mahal ko tong storyang to kasi kahit na alam kong imposibleng gawin to ni papa samin, winiwish ko parin na gagawin niya. Sabi ko nga sa isang nagtanong “even if i know he wouldn’t do it, i’d still wish he’d do it still”. Isa pang tanong, bakit daw sa story, parang pinahalagahan ko ung other family. Kahit na kami ung first family na nasaktan. Siguro kasi ung gusto ko lang naman talagang iinstill dun ay hindi mo dapat sinasabihang masama ang isang tao base sa mga pagkakamali niya. Hindi mo masasabing kilala mo ung tao hanggat hindi ka nagiging siya, kaya hindi dapat magalit talaga. Ewan. Sa akin lang un. Minsan kasi nakakasawa na magtanong at magalit sa mga bagay na andyan na.
Enjoy the film! Tell me what you think :) wag niyo na pansinin ung obb at cbb at hachoo sa dulo. Hahahhaahah
P.S So blessed sa mga taong kasama ko dito. Maraming salamat sa lahat ng tumulong magpalike kahit na hindi tyao nanalo dun! At sa mga kagrupo ko! Ate anggoy, pique at dyen. :)
Never pakong kinabahan at naexcite ng ganito para sa ibang tao. Siguro dahil ngayon, sobra kong nachachallenge. Di naman kasi talaga ko nagdodrawing o painting. Pero nagawa ko na siya two times so waaaa kailangan ko tong magawa ulit.
Lahat ng break ko sa school, ito na ung gagawin ko. WAAAAAA PAKARAMING TATAPUSIN! Time management!!
pero kaya ko to. sus. (sige paniwalain mo sarili mo kamole)
your friends like
their parents are like
You’re like
I always laugh like hysterically.